Allemaal een goed 2026!
Om te beginnen wil ik graag reclame maken voor het voorstel voor een nieuwe Buddy Build "Terg mij niet" met als onderwerp de Marine Luchtvaartdienst. Mijn eerste bijdrage daaraan zal de Grumman Tracker zijn. Een onderwerp dat al lang op mijn lijstje stond. het plan is om later ook de Trader en Tracer bouwen (buiten de BB om, want deze toestellen hebben nooit bij de MLD gevlogen). In dit draadje wil ik het onderwerp vast beginnen in haar ultieme vorm als Turbo Tracker in civiele dienst! Kortom; dit is deel 1 van een kwartet.
Bron: Facebook, photo owner; CalFire
De Tracker heeft meer dan 70 jaar operationele dienst achter de rug, and is still going strong in haar ultieme vorm als Turbo Tracker, voorzien van moderne turbine motoren. Dit maakt haar lichter, sterker en geeft haar meer vermogen, betere klimprestaties, (veel meer) betrouwbaarheid met aan de andere kant minder brandstofverbruik en minder onderhoud.
De Grumman S-2 Tracker was in de jaren ’50 en ’60 het standaard vliegtuig voor Anti Submarine Warfare taken (ASW) vanaf vliegdekschepen. Toen de Amerikaanse marine halverwege de jaren zeventig overstapte op de Lockheed S-3 Viking en Canada de CP-140 Aurora in gebruik nam, werden de overtollige Trackers buiten dienst gesteld. In december 1974 had de Amerikaanse marine 180 Trackers van de laatste generatie in gebruik, waaronder 124 S-2E's en 50 S-2G's (van de tweede generatie). Deze toestellen waren tussen de 7 en 10 jaar oud en hadden potentieel nog een lange levensduur te gaan. Ze werden opgeslagen in de woestijn, waar ze soms tot 20 zouden wachten op een verbouwing.
Bron: Aerial Fire News, photo owner; AgAir Update
Het robuuste ontwerp van de Tracker en wendbaarheid bij lage snelheid maakt het toestel bij uitstek geschikt voor toepassing als brandblusvliegtuig. Veel Trackers met radiaalmotoren werden ingezet voor dat doel, maar het airframe bleek ook geschikt om moderne turbine motoren aan te brengen. Veel van deze toestellen zijn later door fabrikanten als Marsh Aviation in de Verenigde Staten en Conair Aerial Firefighting in Canada, het Israëlische IAI en Grumman zelf gemodificeerd tot S-2T Turbo Trackers en Turbo Firecats. Tussen 1986 en 2018 werden 74 S-2E/G's (met de iets verlengde romp en modernere vleugels), S-2A/B's (de oorspronkelijke ‘korte’ versie) en CP-121's (Canadees gebouwde Trackers) omgebouwd tot turboprop-aangedreven blusvliegtuigen. Terwijl daarnaast 31 Trackers werden omgebouwd met turbine motoren voor militaire inzet in Argentinië, Brazilië en Taiwan.
Tot 19 november 2025 had de Argentijnse Marine toestel 2-AS-23, een Marsh/IAI S-2T Turbo Tracker variant met turbine motoren, terug in dienst genomen als (budget) patrouillevliegtuig. Dat was de laatste militaire toepassing. Maar Cal Fire in California heeft plannen om tot zeker 2040 met de Turbo Tracker te blijven vliegen. Die laatste versie ga ik hier brouwen.
De kitAls basis dient de Hasegawa 1/72 Grumman S2F-U Tracker Target Tow Plane (Nr. 02440). Dit is de in 2023 uitgegeven variant van de oorspronkelijke Hasegawa Nr. K1 kit uit 1975. Als kind heb ik die al eens gebouwd. Dat model is ergens 20 jaar geleden met de kwast overgeschilderd en voorzien van decals voor CDF Tanker 77. Niet heel fraai allemaal en onderdelen van dit oude model kunnen prima als donor gaan dienen. Tenslotte heb ik de Constanza CalFire Turbo Tracker conversion kit gekocht.
De Constanza kit heeft een fuselage plug, waarmee de romp iets kan worden verlengd. Maar ik ga liever de neus van de Air-Graphics conversie kit gebruiken. Die kit heb ik gekocht voor de MLD Tracker, omdat daar een volledige cabine met operator stations in zit. De MLD Trackers waren echter van de eerste generatie, met kortere romp. Dus de lange neus komt hier goed van pas.
De nose-job in uitvoering. De tweede romp ligt trouwens alvast klaar voor de MLD versie.
In werkelijkheid scheelde het slechts 26 cm tussen de S-2A, B, C en de S-2D, E, G.
En dit schattje stond al heel lang in mijn vitrine. Het model is gemaakt in de jaren '80 en is later overgeschilderd, nadat ik ergens halverwege de jaren '90 in Frankrijk de laatste radiaal aangedreven FireCat had zien vliegen.
Ik ga alleen de hoofdvleugel hergebruiken. De nieuwe vleugel bewaar ik voor de Grumman Trader, die ik later ga bouwen. Die had namelijk dezelfde vleugel en motoren als de Tracker en van de Trader kit heb ik alleen een romp. Omdat voor de Turbine versie de vleugel toch stevig verbouwd moet worden, kan ik het mes het beste hierin zetten.
Het verf verwijderen blijft een vies klusje. Sommige details gaan ook verloren, maar ik zal allees opnieuw gaan scriben. En alle uitsteeksels als flap hinges maak ik toch opnieuw.
Want het plan is om dit model op een standaard te zetten, wielen in en klaar voor een drop. En om de snelheid laag te houden (en de krachten op de romp zoveel mogelijk te beperken) vliegt men dan met de flaps uit. Dus het model krijgt uitgeklapte flaps.
Tot slot: de stabilizers worden niet hergebruikt, want ze zijn te kort. Ook hier komen de iets grotere stabilizers van de tweede generatie goed van pas. En bij de Turbine Tracker was de stabilizer niet langer voorzien van de damper aan de linker vleugel. Dat is het naar voren uitstekende geval, dat alleen was aangebracht om aërodynamische trillingen te balanceren. Het is dus geen antenne...
bedankt voor het kijken en tot de volgende
VJ
A tot Z
Winkel
Tips en trucs
Club
YouTube
Inloggen
Registreren
Help
Zoeken
