Mijn volgende project is de 1:144 BPK (Big Plane Kits) Bombardier CRJ-200 in de kleuren van Cimber.

De Bombardier CRJ-200 is een tweemotorig regionaal verkeersvliegtuig dat werd ontwikkeld uit de Canadair Challenger-zakenjet (welke ik al eens gebouwd heb.) Het toestel maakte zijn intrede in de jaren negentig en met een capaciteit van ongeveer vijftig passagiers was de CRJ-200 ideaal voor korte en middellange verbindingen tussen kleinere steden en grote overstapluchthavens. Het toestel wordt aangedreven door twee General Electric CF34-turbofanmotoren, heeft een kruissnelheid van ongeveer Mach 0,74 tot 0,78 en kan een vlieghoogte van 41.000 voet bereiken. Dankzij zijn relatief hoge snelheid bood de CRJ-200 een aantrekkelijk alternatief voor turboprops op regionale routes.

Onder piloten heeft de CRJ-200 een gemengde, maar vaak respectvolle reputatie. Het toestel wordt beschouwd als een "pilotenvliegtuig": het vraagt meer actieve bediening dan modernere regionale jets en laat de vlieger daadwerkelijk werken. De besturing is direct en responsief, met een lichte rolrespons en voorspelbaar gedrag tijdens de landing. Veel piloten waarderen dat de CRJ-200 nauwkeurig te vliegen is en relatief eenvoudig soepel aan de grond te zetten. Daar staat tegenover dat het vliegtuig, vooral bij een hoog startgewicht of op warme en hooggelegen luchthavens, als onderbemeten wordt ervaren. De combinatie van een relatief kleine vleugel zonder leading-edge slats en motoren met beperkte stuwkracht zorgt ervoor dat de klimprestaties bescheiden zijn. Ook vereist het toestel meer aandacht voor snelheidsbeheer en energiemanagement dan nieuwere regionale jets. Piloten die overstappen op modernere varianten, zoals de CRJ-700 of CRJ-900, merken vaak op dat deze dankzij geavanceerdere systemen en betere prestaties eenvoudiger te bedienen zijn. Tegelijkertijd kijken veel gezagvoerders met plezier terug op de CRJ-200, omdat het toestel een levendig en direct vlieggevoel biedt dat bij modernere, verder geautomatiseerde verkeersvliegtuigen minder nadrukkelijk aanwezig is.

Voor passagiers stond de CRJ-200 minder goed bekend. De smalle cabine, de beperkte bagageruimte en de kleine ramen maakten het comfort bescheidener dan bij grotere regionale vliegtuigen. Toch bewees de CRJ-200 zich jarenlang als een betrouwbaar werkpaard dat miljoenen passagiers veilig vervoerde en een belangrijke rol speelde in de ontwikkeling van het regionale luchtvervoer in Noord-Amerika en Europa. Er zijn van de -100 en -200 uiteindelijk meer dan 1000 van gebouwd. Hoewel veel luchtvaartmaatschappijen het type inmiddels hebben vervangen door grotere en zuinigere toestellen, blijft de CRJ-200 op diverse plaatsen in de wereld in actieve dienst.

Ik ga hem maken in de livery van Cimber. Geen specifieke reden, maar meer omdat het een lekker makkelijke livery is en ik deze mooi mee kon bestellen bij een lopende bestelling bij Lima November Decals.

Cimber was een Deense regionale luchtvaartmaatschappij die in 1950 werd opgericht onder de naam Cimber Air. Vanuit haar basis op Billund Airport voerde de maatschappij zowel eigen lijndiensten als vluchten voor Scandinavian Airlines (SAS) uit. De vloot bestond onder meer uit ATR-turboprops en Bombardier CRJ-100- en CRJ-200-straalvliegtuigen. Na jaren van financiële problemen ging Cimber in 2012 failliet, waarna delen van het bedrijf werden voortgezet als Cimber Scandinavia. In 2015 werd deze onderneming overgenomen door Braathens Regional Airlines (BRA), waarmee de naam Cimber uiteindelijk uit de luchtvaart verdween.

Enfin, dit gaat hem dus worden:


Net zoals bij de Challenger komt de kit van BPK vandaan en ziet er ook deze keer weer goed uit.




De fuselage heb ik al wit gespoten, aangezien ik geen gebruik ga maken van het doorzichtige. Dat werkt zo wat gemakkelijker.

De decals komen zoals gezegd van Lima November Decals. De ramen komen van Authentic Airliners Decals. Ook ga ik nog wat details van Nazca gebruiken.

Allereerst dient de cockpit ondergrond gelijmd te worden. Dit is nodig, omdat hier ook de gear bay in zit. Daarboven kan het contragewicht geplaatst worden. Daarna kan het kastje dicht.




Tegelijk ook maar de vleugels en stabilo gelijmd.




De fit is niet super, maar goed genoeg. Het geheel kan in de plamuur nadat ook het neusje gelijmd is. Voor de horizontale stabilo gebruik ik Mr. Hobby Liquid putty, aangezien die fit best wel goed is en je dus met vloeibare putty af kan (maar man, wat stinkt dat spul).


De voorkant van de motoren en de exhausts zijn van resin. De exhausts kunnen van te voren al gespoten worden. Deze zijn behoorlijk glimmend, dus ik gebruik daar Chrome Spray van Revell voor. Nadeel is wel dat je deze niet kunt sealen en ze zijn heel gevoelig voor beschadigingen naderhand, dus (letterlijk) fluwelen handhschoentjes aan!


De eerste onderdelen kunnen na het schuren in de primer.


Na het wegwerken van enkele spleetjes kunnen de vleugels ook gelijmd worden (nadat ik eerst de winglets had gelijmd en geschuurd).


Het achtersteven gelijmd en een begin gemaakt met de motoren. Deze bestaan uit drie onderdelen (en de exhausts), maar zijn best een gedoe om mooi te krijgen. En het is lastig schuren omdat ze vrij klein en rond zijn.

Met het toestel zelf verder geen bijzonderheden, dus die kan in de witte lak!


Dan alvast de cockpitraamdecals en wat verwering bij de vleugels. Maakt het geheel toch alweer wat levendiger.


En dat is de status op het moment. Wordt hopelijk snel vervolgd!

Kijk, een modernere jet. Dat is alweer even geleden. Leuk dat van de CRJ een kit is uitgebracht. En nogal compleet ook met wat PE deeltjes etc. Hij is al bijna klaar zie ik, en de volgende ligt op de achtergrond al te wachten zo te zien Succes met het vervolg!

Zelf heb ik meermaals met dit toestel (als passagier natuurlijk) gevlogen. Inderdaad nogal krap. Maar over het algemeen goed uit te houden voor een vlucht van één tot anderhalf uur. Air Dolomiti vloog ermee van Verona naar Schiphol wat destijds de enige directe verbinding was. Anders was het overstappen in München of Frankfurt wat dan wel weer leuk was om te spotten. Goede oude tijd, toen vliegen nog leuk was.

Haha, dat klopt. Dat wordt de HS748 in de kleuren van DLT. Helemaal knalrood!

Ik heb helaas nooit de eer gehad. Wel twee keer met de CRJ-900 en daar had ik niet zo'n positieve ervaringen mee...(https://modelbrouwers.nl/phpBB3/viewtop ... 46&t=53405)

Dat moet dan wel héél lang geleden zijn

Nice, ik houd zeker van niet-witte vliegtuigen en dan zo'n bijzondere prop is helemaal leuk in het rood. Succes met de afronding ervan. Heb je er een brouwverslag van gemaakt?

Dat is een slecht track-record wat je hebt met de CRJ. Hopelijk kan je er achteraf wel met een glimlach aan terugdenken. Ooit voor mijn werk ben ik ook met een -900 naar München gevlogen en terug met de ERJ-190. Wat een wereld van verschil qua ruimte en comfort, terwijl ze toch allebei een 2-2 opstelling hebben. Ik mijd dit vliegtuig ook als ik de keuze heb.

Nou zo oud ben ik ook weet niet hoor. Maar tot 11 september was vliegen in mijn optiek nog een leuke ervaring. Het was niet goedkoop dus je deed het niet zo vaak waardoor het bijzonder bleef. En je had nog service aan boord. Daarbij kwam dat Schiphol en andere luchthavens nog een gastvrije houding hadden in tegenstelling tot de betutteling van vandaag. De eerste vlucht voor mij was in '96 in een Martinair 747 naar Tampa. Daarna in '97 een keer met de KLM naar Frankfurt vliegtuigen spotten. Vervolgens ben ik iedere zomer zo'n beetje met Lufthansa/Air Dolomiti naar Italië gevlogen. Dat kostte destijds zo'n 300 gulden. Dat ticket kocht ik dan van het geld dat ik verdiende bij de lokale Coop met vakken vullen. Mijn ouders, broertje en zusjes waren daar dan al heen gereden en ik kwam dan een weekje ofzo langs. Ik val in herhaling, goede oude tijd

Nog niet. Ik zal binnenkort een verslagje openen.

Ja, het is altijd een mooie anekdote. Exact dit vliegtuig heb ik destijds dan om die reden ook een model van gebouwd . En ja, de ERJ-190 is echt mijn favoriet wat betreft comfort.

Mooie anekdote. Ik hou van dit soort verhalen. Als kind vond ik vliegen fantastisch. Als volwassene echt een stuk minder. Ik probeer het nu dan ook zo veel mogelijk te vermijden. Ik heb zeker al 8 jaar niet meer gevlogen. Ik mag er natuurlijk wel nog heel erg graag naar kijken

En ze natuurlijk ook bouwen! Inmiddels weer wat vorderingen te melden.

De motoren zijn ook gespoten en kunnen aan de romp gelijmd worden. Was nog wel even een gedoe om ze mooi gelijk te krijgen




Het landingsgestel was nog meer gedoe. Dat is echt heel fragiel en de wielen bleven ook niet goed zitten. Na een hoop gedoe staat hij dan eindelijk, dus kan het decallen ook beginnen.


En dit is dan de status op het moment.


Aan de linkerkant heb ik overigens een foutje gemaakt, waar ik laat achterkwam. Ik heb de cheatline omgedraaid. Helaas zitten er ook al diverse decals overheen. Ik ga dus eerst even nadenken hoe dit op te lossen met losweken, alvorens weer verder te gaan. Hij is wel al echt bijna af, dus de volgende keer de eindfoto's!

Ziet er goed uit. Hij lijkt al af. En dat foutje valt niet op als je het niet weet. Ik begrijp ook niet zo goed hoe je het omgedraaid hebt. De grijze lijn is nog altijd boven. Wel een rotklus om dat los te weken en weer netjes te krijgen. Maar met geduld komt dat vast goed. Succes!