Leuk, nog een groepsbouw! Hoewel het nogal verborgen hoekjes op het forum zijn, vind ik het toch altijd erg leuk hoeveel er bij elkaar wordt meegekeken en gereageerd.
Nu is dit een onderwerp waar ik weinig van weet en, eerlijk gezegd, ook weinig mee heb. Toch ben ik gaan zoeken of er iets leuks voor mij tussen zat en al snel ontdekte ik dat niemand minder dan schout-bij-nacht Karel Doorman zijn vliegbrevet heeft gehaald op een Farman F.22. Prachtig, zo'n vliegende houten stellingkast!


Hoewel ik hier een mooi scratchproject in zag ben ik toch even verder gaan zoeken, ondanks VJ's pogingen om me een Farman te laten bouwen . Mijn concentratie gaat momenteel nogal onvoorspelbaar heen en weer waardoor ik in de Medevac-groepsbouw ineens alle motivatie verloor om mijn inzending af te maken. Ik vond dat erg vervelend en jammer.
Op de stapel vond ik een andere leskist: een 1:72 Fokker S.11, en hee... er staat Marine op de romp!
Omdat ik vrijwel nooit militaire toestellen bouw heb ik op dit moment niks in mijn vitrinekast staan met het Nederlandse rozet erop. Dus, hoewel dit niet de meest originele inzending is, is het voor mij toch wel een leuke afwisseling op wat ik meestal bouw.

De Fokker S.11 Instructor is een van de eerste projecten van de naoorlogse Fokker-fabriek. Naamgever Anthony Fokker overleed op slechts 49-jarige leeftijd in 1939, en in de kort daarop volgende Tweede Wereldoorlog werden de Fokkerfabrieken platgebombardeerd, leeggeroofd of, in het beste geval, ingenomen door de Duitse bezetter. Na de bevrijding in 1945 werd alles in het werk gesteld om het bedrijf opnieuw op te bouwen.
Doordat de vliegtuigmarkt volledig werd overgespoeld door overbodig geworden militair materieel, zoals een groot aantal Dakota's, viel dit bepaald niet mee. Het bedrijf Fokker greep daarom alle klussen aan die ze konden krijgen: carrosserieën voor bussen van Verheul, jerrycans, een enkel zweefvliegtuig... het was nét genoeg, maar de zakelijke positie was fragiel.
De redding kwam vanuit de nieuw op te bouwen Nederlandse en Belgische luchtmachten, in de vorm van een order voor maar liefst 300 in licentie te bouwen Gloster Meteor-straaljagers!
Ook wist Fokker een slaatje te slaan uit het ombouwen van eerdergenoemde Dakota's tot passagiersvliegtuigen. Veel Europese luchtvaartmaatschappijen zoals de KLM waren vrijwel hun complete vloten kwijtgeraakt ten gevolge van de oorlog en bezetting.
Het eerste eigen naoorlogse ontwerp van de fabriek was de Fokker F.25 'Promotor'. Dit was een fraai vierzits zakenvliegtuigje. Helaas werd hier maar een handjevol van verkocht.
Het tweede naoorlogse project was een stuk succesvoller. Zowel de Koninklijke Luchtmacht als de Koninklijke Marine bestelden een groot aantal tweezits lesvliegtuigjes. In 1947 maakte het resultaat de eerste vlucht: de Fokker S.11 'Instructor'. Ook vanuit het buitenland was interesse. De S.11 werd verkocht aan Israël. Brazilië bouwde het toestel zelf, in licentie, voor de Braziliaanse luchtmacht. Behalve deze twee landen is de S.11 op veel andere plekken in de wereld terechtgekomen nadat Israël en Brazilië ze uiteindelijk weer van de hand deden.
In totaal werden er 375 S.11's gebouwd. In 1973 ging het toestel bij de Nederlandse strijdkrachten met pensioen. Dat betekende zeker niet het einde van de S.11. In particuliere handen zijn vele exemplaren bewaard gebleven en er vliegt nog een mooi aantal van rond, ook in Nederland!

De kit is van Krobbeldebobbel Propperdeflop. Sorry, mijn Tsjechisch is niet zo best. Mag ik het anders gewoon KP noemen? De doos staat bovenaan deze post. Hier de inhoud:


Het maskingsetje zit er niet bij! Deze heb ik zelf gekocht.
KP brengt veel kits uit die in feite een plastic spuitgietversie zijn van oudere resin kits, in dit geval de resin kit van CMR. Hoe dat technisch gezien in elkaar zit weet ik niet zo goed, maar volgens de IPMS zijn de onderdelen qua vorm identiek aan die van de resin kit waar men het tot 2022 mee moest doen.
Inmiddels is deze spuitgietvariant sinds 2022 in vijf verschillende doosjes uitgekomen, zowel als S.11 als S.12 (de neuswiel-variant). De onderdelen zijn in alle gevallen gelijk: het landingsgestel voor de S.12 zit ook gewoon op de sprue.

Hoe accuraat deze kit is weet ik nog niet. In de decals ben ik in elk geval wel al een fout tegengekomen. Het lettertype van het KON. MARINE opschrift wijkt, naar mijn mening, echt teveel af van wat het hoort te zijn. Let vooral even op de M en de O.
Ik zie heel vaak dat ontwerpers van decals het proberen af te doen met bestaande lettertypes. Ik ontwerp vaak zelf decals voor mezelf en anderen, en mijn ervaring is dat je in de meeste gevallen zelf aan de letters zal moeten sleutelen of ze zelfs geheel zelf zal moeten tekenen als je het allemaal kloppend wil hebben.
In CorelDRAW heb ik iets getekend dat vast niet perfect is, maar wel beter dan dat er in de doos zit. Ik heb in dit geval de letters zelf getekend, wat, als je er eenmaal een paar hebt staan, een kwestie is van selectief knippen en plakken.


Nu we toch bezig zijn heb ik ook de rest gemaakt die KP voor het gemak vergeten is: de zwarte looppaden op de vleugels en de vele Nederlandstalige opschriften. Ik heb ze niet allemaal gemaakt, en ook bij deze moet ik nog maar even afwachten of ze mooi en scherp genoeg worden om ze te gebruiken. Ik ga ze laten drukken bij Spotmodel in Spanje.
Ik heb ook een ander registratienummer gemaakt, zodat niet half modelbouwland alleen maar de 197 bouwt


Ik hoop ze deze week te kunnen gaan bestellen samen met o.a. de Transavia DC-3 decals voor VJ! Morgen, op 1 februari, ga ik een start maken met de cockpit.

Veel plezier met deze groepsbouw iedereen! groetjes Jelle

De S-11 is een hele leuke bijdrage! Een geweldig leuk vliegtuigje, dat we allemaal nog kunnen zien vliegen. Tastbaarder wordt de geschiedenis niet. En laat je door mij niets wijsmaken, he? Lekker doen waar je zin in hebt

VJ

Zijn hier meer decalsetjes van te bestellen leuk kitje en leuk onderwerp.

Leuk, ik kijk uit naar deze bouw!

Op menig vintage vliegshow kun je deze toestellen nog gezamenlijk door de lucht zien pruttelen.
In Oostwold hier in Groningen zijn ze ook altijd van de partij.

Mooie keuze Jelle.

Succes met de bouw.
Benieuwd hoe deze kit bouwt qua pasvorm etc.

Eddy.

Gaaf, elder had ik het ook al geschreven. In mijn ogen één van de mooiste (sierlijkste) kisten die er zijn. Heb een aantal jaren geleden gevlogen in de PH-SLO.

Vroeger had ik de Czech Master Resin (CMR) versie in de voorraad staan, maar toen ik besloot een andere tijdsperiode te gaan bouwen heb ik deze verkocht. Als ik naar dit exemplaar kijk ziet deze er een stuk fijner uit. Ben benieuwd!

Ik heb zowel de CMR als de KP in de stash, om ooit eens te gaan bouwen.

Dank voor jullie aanmoedigingen!

@Mark: ik heb op het vel dat ik nu wil bestellen helaas geen ruimte meer over, maar als jij of anderen interesse hebben wil ik er binnenkort best een paar extra bijbestellen met evt. wat meer registratiecijfers en ook gelijk de Nederlandse roundels erop, mooi kleurecht gedrukt bij Spotmodel. Zal inclusief de postzegel uitkomen op een tientje ofzo. Je moet er alleen niet al teveel haast mee hebben. Ik hoor het wel.

@René: VET! Mooie foto's. Heb je toevallig nog wat meer foto's van de cockpit? In het bijzonder dat bruine hangmatje achter de stoelen?


Ik ben sinds 1 februari lekker aan de slag. Voor degenen die deze kit ook nog willen bouwen kan ik helaas melden dat dit geen al te beste kit is.

Om te beginnen de cockpit. Dit is eigenlijk niet per se een klacht; de detaillering is precies wat je mag verwachten van een short-run kit als dit. Het is al heel wat dat er een poging is gedaan om wat detail in de zijwandjes van de romp te gieten.


Ik ben begonnen met het wegschaven van dit detail om vervolgens zo ongeveer hetzelfde er weer in te plakken, maar dan met meer werk
Zoals te zien is, zijn de romphelften al tegen elkaar gelijmd, zonder het onderdeeltje dat de cockpitvloer moest voorstellen. Dat lijkt een rare volgorde maar door de ruime opening maakt dit het juist makkelijker om een mooie cockpit te scratchen.



De cockpitvloer in kwestie:


Ik heb ze weleens slechter gezien, maar het is wel een erg simpele weergave van de werkelijkheid. In het echt lijkt een echte vloer te ontbreken. In plaats daarvan zitten de vliegers in een soort klimrek met smalle plankjes voor onder hun voeten. Het ziet eruit alsof je er vooral niet je smartphone tussen moet laten vallen, omdat je die pas terugkrijgt na een looping of een volledige demontage van het vliegtuig. Gelukkig zal dat in de jaren '60/70 nog niet zo'n issue zijn geweest.

Een avond snijden en plakken met Evergreen levert het volgende op:



Op de bodem heb ik een heel dun (0,2 mm) plakje styreen geplakt om de naad weg te werken. Daarna heb ik de romp volgebouwd met stangetjes, staafjes en plankjes. Het instrumentenpaneel komt uit de kit. Al het witte is mijn toevoeging.
Voor de schuifknoppen onder het instrumentenpaneel heb ik de dunste Evergreen staafjes gebruikt die ik had, de verdikking heb ik gemaakt door het heel even naast een vlammetje te houden. Het ziet er eigenlijk nog wel iets te grof uit. Ik ga proberen of ik ze nog fijner krijg met stretched sprue o.i.d.
De stoeltjes heb ik nog niet laten zien, deze komen later!

Zoals misschien al is opgevallen, ligt de neus eraf. Deze heb ik eraf gezaagd met de volgende reden:


Op zich heeft KP de verspringing tussen de motorbeplating en de romp mooi gedaan. Met de dikte van het gebruikte plastic en de short-run technologie zie ik niet in hoe ze hier daadwerkelijk een spleet in hadden kunnen maken zoals bij de echte.
Het loszagen en verder uithollen van de onderkant van de beplating was een vrij snel klusje.


Ook het frontje heeft wat werk nodig:




E.e.a. moet nog wat verder verfijnd worden. Ik zal nu ook iets moeten maken dat contouren heeft van de zescilinder Lycoming boxermotor, anders kijk je straks door de openingetjes dwars door de sleuf aan de achterkant heen naar buiten. Ik ga daar niet teveel werk in steken, tenzij ik het mezelf aandoe dat ik ook nog een motorkap open wil zetten. Misschien moet een van jullie me even tegenhouden...

Door naar het volgende verbeterpunt:
De stuurvlakken (rol- en hoogteroeren) zijn weergegeven door gewone paneellijnen. Ik denk dat het mooier is om ze los te snijden en ze aan de aanhechtingskant af te ronden. Dan kunnen ze ook enigszins uitgeslagen weer worden teruggelijmd.
Grappig is dat je nu goed kan zien dat de paneellijnen handmatig in de masters (of misschien zelfs de spuitgiet mallen?) zijn aangebracht. Ze schieten hier en daar wat te ver door en ze zijn niet allemaal even strak:



Dan naar de grotere problemen van deze kit, te beginnen met de canopy. Deze is veel te breed! Hij steekt aan beide kanten ongeveer een halve millimeter uit en dat is echt geen gezicht.


Aan de achterkant ontstaat een flinke kier tussen de romprug en de kap.


Ook de helderheid is niet je van het. Misschien was de cockpit daarom zo karig.


De breedte zou eventueel kunnen worden opgelost door de romp aan de voorkant te verbreden. De Aero Ae-45 die ik een tijdje terug bouwde heeft hetzelfde probleem van een te brede canopy. Daar gaat iets niet helemaal lekker bij KP. Omdat ik dat van tevoren wist heb ik de romphelften op elkaar gelijmd met een stukje plasticcard ertussen en dat naderhand in vorm te schuren.

Ik heb overwogen om dat bij de S.11 alsnog te doen, maar dat zou betekenen dat ik mijn gescratchte cockpit grotendeels weer af had moeten breken. Het zou vervolgens de slechte transparantie niet oplossen en eigenlijk zou ik de kap graag opengeschoven willen bouwen en hier is de grof gegoten kap uit de kit niet voor geschikt.
Dit alles hoop ik op te lossen door een nieuwe kap te maken door middel van vacuforming. Ik ben inmiddels bezig met een master (positieve mal) hiervoor en een eenvoudige vacuform-tafel is onderweg. Ik ga jullie natuurlijk uitgebreid op de hoogte houden van dit plan dat ongetwijfeld lastiger gaat zijn dan ik nu al bang voor ben

En dan zijn we er nog niet... Ik heb de onderdelen van de kit tegen een schaaltekening gehouden. Meteen valt op dat de breedte van de staart niet klopt. De staart loopt te taps toe waardoor het verschil links en rechts op het slechtste punt ongeveer een millimeter is.

Mogelijke oplossingen: ook hier de romp verbreden door materiaal tussen de romphelften te lijmen. Of, plastic tegen de zijkanten plakken en het geheel dan weer in vorm schaven.
Ik ga het allebei niet doen. Ik ben bang dat ik de verdere geometrie van de staart verpest. Op de romp zit een mooie weergave van gespannen linnen over het metalen frame, een van de sterkere punten van deze kit, en ik ben bang dat ik dit beschadig als ik er teveel aan ga verbouwen.



De vorm van de vleugels lijkt aardig te kloppen:



En ook het zijaanzicht lijkt OK:


Dit kleine gele vogeltje wordt wel een urenvreter! Gelukkig is het een hobby en vind ik het (nu nog wel) leuk.