Nou, even laten zien dat deze bouw nog niet is stilgevallen!
Nadat ik het idee had dat ik alle details die ik kon scratchen, had toegevoegd, was het tijd voor wat verf.
De riempjes komen uit mijn voorraaddoos en zijn geloof ik Amerikaanse WW2-gordeltjes. Ik vond ze goed genoeg lijken voor de S.11. Hier is ook goed te zien dat ik het buizenframe van de stoeltjes zo goed mogelijk heb proberen na te maken.

Achter de piloten hangt in de echte S.11 een soort jutezak met ritssluiting, om e.e.a. op te kunnen bergen. Met dank aan René heb ik hier wat goede foto's van als voorbeeld. Ik heb lang nagedacht over hoe ik dit moest maken, totdat ik tot de realisatie kwam dat je helemaal niet meer zouden kunnen zien hoe diep de zak naar beneden zou doorlopen. Ik heb dus alleen het bovenkantje gemaakt, als een soort hangmat. Ik heb hiervoor een stukje tissue gebruikt dat ik met een paar drupjes secondelijm heb vastgezet. Daarna heb ik het matje doordrenkt met diezelfde (dunne!) secondelijm zodat het een wonderbaarlijk stevig geheel wordt.

Een gebogen stukje fijn koperdraad werd de ritssluiting, daarna kon ook hier een drupje verf op.
Ik heb ook de nogal grove trekknoppen onder het instrumentenpaneel vervangen door fijnere exemplaren. Stuk beter!


Omdat ik nogal zit aan te hikken tegen het maken van een master voor het vacuformen van de canopy heb ik mezelf afgeleid met wat andere details. Omdat ik de luchthappers in de motorkap heb opengemaakt moet er wel wat te zien zijn van de Lycoming O-435 zescilinder boxermotor. Ik wilde aanvankelijk alleen de twee voorste cilindertjes maken, maar liet mezelf weer eens meeslepen... Je gaat er lachwekkend weinig van terugzien

Volgende stap zijn de vleugels, deze hebben wel wat werk nodig voordat ik ze tegen de romp aan kan metselen. Ik zie jullie over een maandje ofzo wel weer!
