Mooi voorbeeld van dat visitekaartje! De westerse luchtvaart is doorgaans minder procedureel gericht en meer op veerkracht (resilliance). Daarentegen is de Aziatische cultuur (sociaal) minder veerkrachtig en meer gericht op een strakke hiërarchie en het strikt naleven van procedures. Dat dit ook een sterke kant is bleek tijdens de foutloos uitgevoerde evacuatle in 2024.
https://en.wikipedia.org/wiki/2024_Hane ... _collision Van beide culturen kunnen we veel leren!
Dan de afsluiting van de MLD Grumman Tracker Brouw.
De interesse voor de Tracker begon in 1984 met deze foto uit Thijs Postma’s boek 'De Vliegende Hollanders'.
Foto: NIMH/scheepsfotografische dienst van Hr.Ms. Karel Doorman (KDR-reeks).
Grumman S-2 Trackers (v.l.n.r. 147, 172, 149 en 155) op het vliegdek van Hr.Ms. Karel Doorman. Opgenomen in de Schotse wateren, begin februari 1965. Samen met de toestellen 148, 151, 159 en 165 vormden ze op dat moment squadron VSQ 4.
AI-Enhanced from low resolution analogue source.Dit was jarenlang de enige afbeelding die ik had van de Grumman Tracker. De foto en de verhalen van mijn oom, die op de Karel Doorman voer op haar laatste reis, fascineerde me als kind. Het is de inspiratiebron voor deze brouw.
Op de foto hebben de toestellen nog gele propellertips. Kort daarna, in de zomer van 1965 werden de tips voor één jaar als overgangsfase solide rood. Daarna werden de bekende rood-witte waarschuwingsstrepen definitief ingevoerd.
Citaat:
End of the Stoof Heydays
De totale Tracker-productie betrof 1.185 S2F’s (plus 99 gebouwd door De Havilland Canada). De laatste rolde in 1967 van de band.
In 1968 werd vliegdekschip Hr.Ms. Karel Doorman definitief buiten dienst gesteld. De squadrons VSQ 4 en VSQ 2 werden beide op Marine Vliegkamp Valkenburg gestationeerd, waarna VSQ 4 kort daarna werd opgeheven. Acht Trackers werden verkocht aan Turkije. Hun maritieme taken in Nederland werden overgenomen door negen landgebonden Breguet Atlantics, die werden ondergebracht bij VSQ 321 op Valkenburg.
Tussen juni 1968 en december 1970 werden de overgebleven 18 in Amerika gebouwde S-2A’s bij Fairey Canada omgebouwd tot de S-2N-standaard. Dit gebeurde om ze meer autonoom te kunnen inzetten, vergelijkbaar met de Atlantics en Neptunes.
Omdat er met de Atlantics en Neptunes in Nederland voldoende capaciteit was voor maritieme patrouilles en onderzeebootbestrijding, werden elf S-2N’s toegewezen aan VSQ 1 op Curaçao. Zij vervingen daar de Canadese CS-2A's, die allemaal buiten gebruik werden gesteld. Van de zeven S-2N’s die in Nederland bleven, werden in 1971 nog eens drie toestellen overgedragen aan VSQ 1, dat tot 1974 operationeel met de Tracker bleef vliegen. Na de opheffing van het squadron in 1974 gingen vier S-2N's terug naar de Verenigde Staten en werd de rest uitgefaseerd. Ze werden tijdelijk vervangen door drie SP-2H Neptunes, die hoofdzakelijk SAR-taken uitvoerden onder de vlag van het 'Detachement MLD Curaçao'. Tegenwoordig worden deze taken uitgevoerd door de 'Kustwacht Caribisch Gebied', die anno 2026 beschikt over diverse varende eenheden, twee Bombardier Dash 8-300 patrouillevliegtuigen en twee AW139-helikopters.
De overige vier toestellen in Nederland (de 151, 159, 160 en 168) werden in 1972 ontdaan van hun MAD-boom en alle ASW-apparatuur. Deze 'Utility'-varianten, aangeduid als US-2N, werden ingezet voor hun laatste taken als doelsleper en trainingsvliegtuig. In 1974 gingen de taken van deze laatste vier US-2N’s over naar VSQ 320. Op 30 september 1975 nam men ceremonieel afscheid van het type binnen het squadron. Met de laatste vlucht van toestel 159 op 1 oktober 1975 werden de boeken in januari 1976 officieel gesloten.
Samen met de S-58 die ik vorig jaar heb gebouwd buiten op de tafel.
Citaat:
Ook binnen de US Navy, waar de Tracker jarenlang de ruggengraat vormde op vliegdekschepen, werden de laatste S-2G’s halverwege de jaren zeventig vervangen door de jet-aangedreven Lockheed S-3 Viking. Deze Viking deed dienst tot 2010 en vormde, samen met de landgebonden Lockheed P-3 Orion, de standaard in de onderzeebootbestrijding. Inmiddels zijn al deze taken binnen de US Navy overgenomen door landgebonden Boeing P-8A Poseidon-vliegtuigen, waar nodig aangevuld met scheepsgebonden Lockheed Martin MH-60R Seahawk-helikopters.
De laatste ASW Tracker van de US Navy verliet in augustus 1976 actieve dienst. De laatste TS-2A Tracker trainings vliegtuigen werden in 1979 vervangen. De Canadese luchtmacht (RCAF) nam in 1990, na 34 jaar dienst, definitief afscheid van haar Tracker-vliegtuigen met radiaalmotoren. Een klein aantal sterk gemoderniseerde en van turbine motoren voorziene Trackers is militair actief gebleven in de luchtmachten van Argentinië, Brazilië en Taiwan. Op 19 november 2025 voerde de Argentijnse Marine wereldwijd de laatste actieve militaire vlucht uit met een Turbine Tracker. De ‘Stoof’ droeg meer dan 70 jaar haar militaire uniform!
Citaat:
Wat behouden blijftVoor het nageslacht zijn er vier Nederlandse Trackers behouden. Toestel 151 (US-2N) verkeert in een ground-run-conditie in het Luchtvaartmuseum Aviodrome, waarbij veel onderdelen van toestel 159 (US-2N) zijn gebruikt voor de restauratie. De restanten van deze 159 staan in verwaarloosde toestand opgeslagen achter het Aviodrome.
Toestel 160 (US-2N) bevindt zich in de collectie van het Nationaal Militair Museum te Soesterberg. Helaas is het in het depot opgeslagen en alleen bij bijzondere gelegenheden te bewonderen.
De in Canada gebouwde CS2F-1 met registratienummer 184 is tegenwoordig te bewonderen bij de Traditiekamer op Maritiem Vliegkamp De Kooy. Sinds juni dit jaar staat het toestel eindelijk onder een vaste overkapping, waardoor verdere slijtage als gevolg van weersinvloeden definitief is gestopt. Vrijwilligers gaan de Tracker de komende tijd grondig opknappen. Zo kunnen ook volgende generaties blijven genieten van dit karakteristieke vliegtuig, dat in de jaren zestig de ruggengraat vormde van onze maritieme onderzeebootbestrijding én dat het allerlaatste type was dat van een Nederlands vliegdekschip vloog.
Bronnen: Naval Fighters Number 101; Robert Kowalski, Tommy Thomason
Naval Fighters Number 102; Doug Siegfried, Steve Ginter
Warpaint series No.76; Charles Stafrace
Tracker in MLD service, Dutch Profile 45, Tim van Kampen, Luuk Boerman
De Vliegdienst van de Karel Doorman, Dutch Profile 18, Tim van Kampen, Prudent Staal, Coen van den Heuvel, Luuk Boerman
https://tailspintopics.blogspot.com/2010/08/stoof.html (author Tommy Thomason)
http://www.vlaggeschipsmaldeel5.nl/html ... index.htmlhttps://issuu.com/knvvl/docs/luchtvaart ... eb_2013-04https://www.ipms.nl/artikelen/nedmil-lu ... grumman-s2https://collectie.nmm.nl/nl/collectie/detail/471245/https://www.forterfprins.nl/testhttps://vliegveldvalkenburg.nl/squadrons/http://www.karo-aviation.nl/photo/RNLAF ... %20MLD.htmhttps://www.aviodrome.nl/over-ons/historie/verhalenhttps://www.traditiekamermld.nlVeel gedetailleerde informatie kwam uit diverse oude Naviatie, Instrumentatie en Avionica lesboeken en papers. Daarnaast zijn de vele posts op Nederlandse fora van de mannen die met de Stoof hebben gewerkt, zeer informatief geweest. In dat kader moet zeker genoemd worden: de vliegers Jan Toorenaar (†2014) en Jaap "Tracker" de Moor (†2016) en waarnemer Peter Varenhorst (†2017). Hopelijk is deze brouw is een bescheiden eerbetoon aan hen.
Tot slot: Dit bouwavontuur begon in 2024 met een model van de Karel Doorman II in 1/400. Ik ben geïnspireerd door de verhalen van mijn oom. Als Hofmeester maakte hij de laatste reis aan boord van ‘De Dikke Boot’ mee en in totaal diende hij zes jaar in de Marine, actief op zee. Een paar maanden geleden waren we nog in het Marinemuseum in Den Helder. Daar legde hij mijn zoon alles uit over de schepen en de techniek. Recent heeft hij te horen gekregen dat hij een progressieve neurologische aandoening heeft waarvoor geen behandeling bestaat.
Lieve André, deze drie draag ik op aan jou. 
VJ
A tot Z
Winkel
Tips en trucs
Club
YouTube
Inloggen
Registreren
Help
Zoeken
