Dank voor jullie reacties! En door met de laatste details voordat de romp gesloten kan worden.
Hier de resin MAD-boom vergeleken met de fixed versie van de kit. Die wil ik los snijden en zo maken dat deze in en uit kan schuiven.
Het resin is hier schoongemaakt en in een half open styreen buisje aangebracht. Hierin kan de MAD-boom in- en uitschuiven.
En zo heb ik het geheel in de staart aangebracht. Het styreen buisje is gewoon met het rompdeel verlijmt. De radar-pod, die in werkelijkheid uit de buik kan schuiven zit wel vast.
Het sluitstuk van de romp is het deel waarin de tail-hook en het staartwiel zijn aangebracht. In oudere versies van de Hasegawa kit waren frame en haak los, zodat deze gemakkelijk geschilderd kan worden. Tegenwoordig is deze al aangebracht, zoals in het midden van de foto zichtbaar. In de Mach2 kit van de Tracer (radarvliegtuig) is de haak wel los en die ligt vooraan op de foto. Veel te grof en onbruikbaar. Achteraan op de foto ligt het frame waarbij eerst de haak is losgesneden en daarna het frame is uitgevijld.
Zo moet het eruit gaan zien; de haak is nu los in het frame gelegd alsof deze in ingeklapt.
En omdat de Trader en Tracer dezelfde haak krijgen heb ik deze maar gelijk in serieproductie gemaakt
Dan nog één keer het interieur in zijaanzicht. Van voor naar achteren natuurlijk de cockpit boven de neuswiel ruimte, operator work stations, instapdeur, electronic compartiment die allemaal aan de linkerkant boven de bomb-bay zijn aangebracht met een smal looppad aan de rechterkant van de romp. Buiten het bereik van de bemanning, zit de rondzoek radar en tot slot de MAD-boom in uitgeschoven stand.
Citaat:
Uitrusting van Nederlandse Trackers
Wat betreft detectieapparatuur ging (en gaat) het bij onderzeebootbestrijding over drie componenten: radar, sonar en MAD.
- De Nederlandse Trackers van het S-2A model waren voorzien van eenvoudige Sonoboeien, die vanaf de achterkant van beide motorgondels konden worden gelanceerd. Vanaf eind jaren ’60, bij de upgrade naar S-2N standaard, werd moderne AN/AQA-3 "JEZEBEL" passieve sonar en "JULIE" actieve echo-ranging apparatuur toegevoegd. De signalen van de sonoboeien werden ontvangen op de werkplek van de operator van de akoestische sensor aan stuurboordzijde (rechts) van de operator ruimte.
- De Radar operator zat aan bakboordzijde (links) van de operator ruimte, net achter de cockpit. Deze bediende de rondzoekradar van het type Philco/Ford AN/APS-38 X-bandsysteem, dat ventraal in een intrekbare radome onder de romp was gemonteerd en dat men tijdens onderzeebootbestrijdingsmissies omlaag kon laten zakken.
- De AN/ASQ-8 Magnetic Anomaly Detector (MAD) was gemonteerd aan het uiteinde van een intrekbare giek die zich 2,74 meter uitstrekte vanaf het achterste uiteinde van de romp onder het roer. Hiermee konden verstoringen in het aardmagnetisch veld worden opgemerkt.
- De vroege Stoof-varianten hadden ook een Electronic Counter Measure (ECM) of ook wel Electronic Support Measures (ESM) pod boven op de romp, net achter de cockpit, waarin elektronische surveillanceapparatuur (AN/APA-69) was ondergebracht. In deze ESM pod was ook een deeltjesdetector (of sniffer) gemonteerd die uitlaatdeeltjes van dieselbrandstof kon detecteren.
- Op de rechtervleugel was een zoeklicht AN/AVQ-2, met een lichtsterkte van 70 miljoen candela gemonteerd. Deze werd vanaf het middenconsole in de cockpit bediend.
De Stoof was ook uitgerust met rookmarkeringsdispensers voor visuele MAD-datumtracking. Om hun doelen aan te vallen en te vernietigen, konden MLD Trackers in het inwendige ruim 2 General Electric Mk.44 torpedo's of 2 Lulu dieptebommen, of 2 Mk. 101 dieptebommen meenemen met een totale capaciteit van 4.800 pond. Onder de vleugel konden aan externe bevestigingspunten 6 Zuni 5-inch ongeleide raketten worden geplaats, of conventionele (diepte) bommen.
De basisapparatuur in de S-2A was primair een "point defense" systeem: men moest al ongeveer weten waar de onderzeeboot was (door meldingen van schepen of radar) om vervolgens met sonoboeien de exacte positie te bepalen. Pas met de JEZEBEL-upgrade (later de S-2N) kreeg het toestel de capaciteit om op grote afstand passief naar specifieke frequenties van onderzeebootmotoren te zoeken. Een andere belangrijke upgrade van de S-2N was de toevoeging van de AN/ASN-30 Tactical Navigation Computer. Voor die tijd was dit een revolutionair systeem dat de Tracker veranderde van een "luisterend platform" naar een gecoördineerd aanvalswapen. De computer fungeerde daarbij als het centrale zenuwstelsel van het toestel, waarmee tevens wapensystemen nauwkeurig aangestuurd konden worden.
En dit is het interieur compleet....
... en gesloten. Via de diverse ramen, luiken en de deur zal (hopelijk) nog veel van de details van het interieur zichtbaar blijven.
Hierna volgt het werk aan de vleugels en het opklapmechanisme, waarvan de resin delen al klaarliggen.
Dank weer voor het volgen en tot de volgende update!
VJ
A tot Z
Winkel
Tips en trucs
Club
YouTube
Inloggen
Registreren
Help
Zoeken
