Zo'n half jaar geleden zag ik een coole trailer in een VRT-artikel over de game van vorig jaar, Hollow Knight: Silksong. Van de eerste Hollow Knight game had ik alleen maar wat screenshots gezien, zodat ik niet eens wist dat het uit een game kwam. Het leek een of andere sterk gestileerde dystopische cartoon.

https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2025/09/17/gametip-hollow-knight-silksong/

Dit betrof dus het tweede deel geproduceerd door het Australische Team Cherry. Nu is het al een hele tijd geleden dat ik als verstokte retrogamer op de PC een nieuwe game gespeeld heb, dat moet ongeveer geleden zijn van "Arkham Asylum". Maar terwijl had ik op Steam al wel eens een oude game bovengehaald en ik wist dus waar ik dit mysterieuze spel zou kunnen terugvinden. Voor een paar tientjes kon het gedownload worden en ondertussen heb ik er zo'n 50 uur op gezeten. Het was alles wat het in de trailer beloofde, en ik ben nog nooit zo vaak game over geweest op een paar weken tijd. Als je het speelt, dan zal dit scherm je nog het meest familiair zijn, de hoofdfiguur Hornet die op de recuperatiebank zit en met een ruwe schok ontwaakt nadat haar vijf hitpoints weer eens uitgeput zijn.



Maar dit beeld uit het zogenaamde "Bellheart" kreeg ik pas na die vijftig uur te zien, aan het begin zit je nog in de moswereld, een van de tientallen zones die je in het koninkrijk Pharloom zal doorkruisen. Het meesterlijke level design en de subtiele muziek die op de juiste momenten opduikt en uitsterft blijven een continuüm. De stemvoering deed dan weer sterk denken aan de fysieke inspanningen die Lara Croft destijds moest leveren, maar er wordt ook bij tijd en wijle eens gezongen in onverstaanbare woorden.



Zoals elke goede game moet je jezelf eerst ontwikkelen en de omgeving verkennen om te leren hoe je het einddoel van het spel kan bereiken. Daarbij zal je de bewegingstechnieken van het spinachtige karakter tot in de perfectie moeten leren beheersen om vooruitgang te boeken. Sommige van de, laat ik het crypto-entomologische bewoners noemen, willen je nog wel in vertrouwen nemen, maar de meesten zijn bezeten door een dementerende ziekte en zijn daardoor vijandig. Gelukkig is het spel zo vergeeflijk dat bijna alle vooruitgang bewaard blijft en dat je nooit meer dan een paar minuten weg bent van de vorige uitdaging waar je het onderspit gedolven hebt. En het onderspit zul je tot in den treure delven, ik vermoed dat ik ondertussen al rond de 700 keer KO geweest ben. Sommige van de level bosses die ik tegenkwam, moet je toch wel een halfuur bestuderen voor je een werkende tactiek kan uitdokteren. Ik kwam er nu zelfs eentje tegen die na een eerste KO doodleuk overnieuw begon in een hoger tempo.



Ik had deze hoofdfiguur ook opgemerkt in het oeuvre van Bulkamancer, waaruit ik ook al Alucard uit mijn vorige topic had besteld.





Daar ik als retropersoon geen interesse heb in het zelf produceren van 3D-prints, heb ik deze besteld in Spanje. Het was dan wel even wachten tot ze hier arriveerde, maar vandaag kan het project dus beginnen.



Zoals je ziet zijn het deze keer maar vijf onderdelen. Het zal in dit project dus grotendeels om de beschildering gaan, al zou ik wel nog een stukje diorama durven toevoegen.







Er zat ook een goodiebag met wat stickers en een tubetje CA-lijm bij. Dat is een mooie toevoeging om je op weg te zetten.





Dit is degene die het geprint heeft:



Het lijkt er op dat ik deze onderdelen best eerst eens schoonmaak.

Twee foto's tonen de voorlopige stand, alle delen zijn nog in dry-fit. De ondergrond heeft nog niet de definitieve kleuren. De zijdedraden rond de figuur zijn nu nog NATO black gespoten om er later een metallic kleur over te kunnen spuiten. Ik dacht er aan om Greenstuff Holographic hiervoor te gebruiken. Voor de figuur is Tamiya wit en rood gebruikt, dat laatste over een roodbruine ondergrond en met achteraf een heel klein beetje wit toegevoegd.